เช้าวันหนึ่งขณะที่ผมตื่นขึ้นมาตอนประมาณตีห้า หยิบเสื้อที่เพิ่งได้รับมาเมื่อตอนเย็นใส่ มือกวักน้ำเย็นที่ไหลออกมาจากก็อกน้ำในห้องน้ำเพื่อล้างหน้าให้ร่างกายตื่นตัว มองกระจกเห็นเงาผู้ชายคนหนึ่งในนั้น “มึงบ้ารึเปล่าวะ? จะไปวิ่งทำไม Virtual Run วิ่งคนเดียวไปเรื่อยๆ เวลาดีแค่ไหนก็ไม่มีใครรู้ ไม่มีการแข่งขัน ไม่มีแรงฮึดจากคนรอบข้าง และที่สำคัญมันไม่มีแม้แต่จุดสตาร์ท…”
พวกเขาเกือบเป็นอดีตไปแล้วไมโครซอร์ฟ เกือบหนึ่งทศวรรษที่พวกเขาอยู่เงียบๆและเก็บกินบุญเก่าที่สะสมมา ทำอะไรก็ไม่ดูเหมือนเป็นเรื่องตลกและตามคนอื่นๆก้าวหนึ่งอยู่เสมอ ตั้งแต่ Zune, Bing ไปจนกระทั่ง ระบบ OS บนมือถือสมาร์ทโฟน ทุกอย่างล้วนไม่ได้รับเสียงตอบรับตามที่คาดหวังเอาไว้ทั้งสิ้น (ยังโชคดีที่ Gaming ยังพอเป็นแสงสว่างได้อยู่บ้างเล็กน้อย)
1. เย็นวันหนึ่งของฤดูร้อน, ชายชราเดินออกจากบ้านมาเรื่อยๆจนมาหยุดยืนอยู่บนสะพานแขวนเหนือทะเลสาบ เขายืนเหม่อมองก้อนเมฆบนท้องฟ้าแล้วทอดหายใจทิ้งหลายต่อหลายครั้ง เขาก้มลงหยิบก้อนหินขนาดพอดีมือแล้วโน้มตัวผ่านราวสะพานและปล่อยก้อนหินในมือให้ร่วงหล่นไปในทะเลสาบ หินก้อนนั้นกระทบผิวทะเลสาบแล้วจมหายไปก่อนสร้างคลื่นกระเพื่อมเป็นวงกว้างออกไปเรื่อยๆ