อย่ากดดันให้ตัวเองแกร่งเพราะความเจ็บปวด

วันก่อนมีโอกาสได้คุยกับน้องคนหนึ่งเกี่ยวกับเรื่องปัญหาและภาระที่น้องกำลังเผชิญอยู่ โดยส่วนตัวแล้วผมพอจะรู้ว่าน้องกำลังเหนื่อยมากเพราะเคยผ่านจุดเหตุการณ์ที่คล้ายกันมาก่อน จำได้ว่าตอนที่ตัดสินใจลาออกจากงานโปรแกรมเมอร์และต้องกลับมาบ้านผมนั่งร้องไห้กับตัวเองอยู่นานหลายชั่วโมง แน่นอนว่ามองย้อนกลับไปผมก็คงยังจะตัดสินใจแบบเดิม เพราะยังเชื่ออยู่ว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้อง แต่การเข้าใจว่ามันเป็นการตัดสินใจที่ถูกต้องไม่ได้ทำให้ความเจ็บในหัวใจลดน้อยลงไปซะเมื่อไหร่ ผมร้องไห้แล้วก็บอกกับตัวเองว่า “มันเป็นสิ่งที่ถูกแล้ว มันไม่ใช่สิ่งที่อยากให้เกิดขึ้น แต่เราตัดสินใจถูกแล้ว”

ผ่านมาเกือบสิบปีพอดิบพอดีหลังจากที่การตัดสินใจลาออกจากงานครั้งนั้น ตอนนี้มันก็ไม่ได้แย่ งานก็โอเค ครอบครัวก็ดี เพื่อนก็ดี มองย้อนกลับไปทุกอย่างก็เหมือนกับเริ่มต้นจากการตัดสินใจลาออกจากงานครั้งนั้น มันอาจจะไม่ใช่เส้นทางที่ผมคาดหวังเอาไว้ทั้งหมด ขรุขระตามพายุสถานการณ์ ถ้าผมไม่ลาออกจากงานครั้งนั้นผมก็คงไม่ได้ทำงานเป็นนักเขียนที่ผมรักอย่างทุกวันนี้ คงไม่ได้แต่งงานกับภรรยา ไม่มีลูกสาวที่เป็นตัวก็อปปี้ของตัวเองให้ดูแล ไม่มีบริษัทบีซี่แรบบิท การออกหนังสือพ็อคเก็ตบุ๊คกับ Salmon ก็คงไม่มีทางเกิดขึ้น

ผมเชื่ออย่างจริงใจว่าเราทุกคนจะเปลี่ยนไปตามสถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับชีวิต เราไม่ใช่หุ่นสตาฟที่โตมาถึงจุดหนึ่งแล้วก็เป็นแบบนั้นไปตลอดกาล แต่ปัญหาไม่ได้อยู่ที่เราได้เติบโตจากสิ่งต่างๆที่เกิดขึ้นกับเรารึเปล่า แต่เป็น “แนวคิด” ที่กดดันเราให้เรารู้สึกว่าเรา “ต้องเติบโต” จากปัญหาที่ถาโถมเข้ามาใส่ชีวิต เหมือนกับว่าถ้าเราสามารถฟื้นขึ้นมาแกร่งกว่าเดิมเราจะได้รางวัลชนะเลิศอะไรสักอย่าง มันเป็นการปลูกฝังความคิดเชิงบวกที่กดดันให้ “เติบโต” ทั้งๆที่เราอาจจะยังไม่พร้อม หนังสือเล่มแล้วเล่มเล่าบอกว่าเมื่อเราผ่าน … ไปได้เราจะเป็นอีกคนที่แกร่งกว่าเดิม คำคมมากมายปลิวว่อนเต็มหน้า Instagram บอกทุกอย่างอยู่ที่ “กรอบความคิด” เราจะเติบโตได้ถ้ามีกรอบความคิดที่ถูกต้อง

จริงอยู่ว่าความเจ็บปวด ความเศร้า ความผิดหวัง เหนื่อยล้า สุดท้ายแล้วจะค่อยๆจางหายไปและปัญหามันจะค่อยๆคลายออก แต่นั้นมันเป็นเรื่องที่เราทุกคนรู้อยู่แล้ว เรารู้อยู่แล้วว่าวันหนึ่งมันจะมีทางออก แต่ตอนนี้มันเหนื่อยมันแย่ ก็รับรู้เอาไว้และอนุญาตให้ตัวเองรู้สึกห่วยๆบ้างก็ได้รึเปล่า

ปัญหาหรือเรื่องแย่ที่เกิดขึ้น ไม่ใช่หลุมบ่อชีวิตที่ทำให้ชีวิตเสียจังหวะ แต่มันคือส่วนหนึ่งของชีวิต การคิดว่า “โอโห ชีวิตเจอปัญหา พรุ่งนี้ฉันจะแกร่งกว่าเดิมแล้ว” มันเป็นการกดดันตัวเองและมันทำไม่ได้ ที่เขาบอกว่าทุกอย่างอยู่ในหัวเราเท่านั้น…แต่ความเจ็บปวดมันคือความเจ็บปวด เราเจ็บก็คือเราเจ็บ

มันเป็นเรื่องที่ดีที่เราพยายามที่จะปรับเปลี่ยน เติบโต พัฒนา และแกร่งขึ้นในชีวิต ผมเชื่อว่าทุกคนจะเป็นอย่างนั้นและทุกคนทำได้ แต่ไม่ได้หมายความว่าคุณต้องเอาความเจ็บปวดทุกอย่าง ปัญหาทุกชนิดมาเป็นสิ่งที่ทำให้คุณต้องดีขึ้นเก่งขึ้น เมื่อเกิดปัญหาคุณไม่จำเป็นต้องไปพิสูจน์ให้ใครดูว่าคุณเก่งขนาดไหนหรือเติบโตได้ขนาดไหน

เป้าหมายไม่ใช่การชนกำแพงมีบาดแผลสาหัสแล้วกลายเป็นซุปเปอร์แมน แต่แค่รอดตายพาตัวเองไปข้างหน้าได้ทีละก้าว…ก็เก่งพอแล้ว