Christine Carter เล่าว่าเธอและครอบครัวต้องเริ่มกักตัวที่บ้านตั้งแต่เดือนมีนาคม 2020 ในตอนแรกเธอคิดว่าจะ “ใช้เวลานี้ที่ต้องอยู่แต่บ้าน มาสร้างนิสัยแห่งความสุขใหม่” แต่ชีวิตประจำวันของเธอช่วงก่อนไวรัสโคโรนา ได้พังครืนอย่างไม่มีชิ้นดี บางวัน เธอนึกขึ้นได้ตอนมื้อเย็น ว่าไม่ใช่แค่ตัวเองไม่ได้อาบนำ้ หรือไม่ได้เปลี่ยนชุด แต่ยังไม่ได้แปรงฟันเลยด้วยซ้ำ
แม้ว่าเธอจะแนะนำผู้คนในเรื่องการสร้างนิสัยอย่างมีประสิทธิภาพตามหลักวิทยาศาสตร์ แต่ในช่วงเกิดการระบาด เธอก็แทบไม่ได้ทำตามคำแนะนำที่ดีที่สุดของตัวเองเลย นั่นก็เพราะการสร้างนิสัยเล็ก ๆ เป็นเรื่องที่ไม่ค่อยน่าตื่นเต้นเท่าไหร่ เมื่อเทียบกับเป้าหมายที่ยิ่งใหญ่
ในช่วงต้นของการระบาดเธอตั้งใจว่าจะไปวิ่งฮาล์ฟมาราธอน และเธอใช้เวลาอยู่ที่บ้านฝึกซ้อมอย่างเต็มที่ แต่เพียงไม่กี่สัปดาห์แผนทั้งหมดก็ล้มเหลว ทุกคนเกลียดการทำออกมาแล้วไม่ดี และพอการจะได้ออกไปวิ่งดูไม่มีวี่แววที่จะเกิดขึ้น เธอจึงเลิกออกกำลังกาย เพราะเธอไม่อยากล้มเหลว
การที่จะทำบางสิ่งให้ออกมาดี ต้องอาศัย ความพยายามและแรงจูงใจ ในปริมาณพอ ๆ กัน ยิ่งสิ่งนั้นยากสำหรับเรามากเท่าไหร่ เราก็ต้องการแรงจูงใจที่จะทำมากเท่านั้น แรงจูงใจไม่ใช่สิ่งที่เราจะเรียกมา หรือสั่งให้มาได้ ไม่ว่าเราจะชอบหรือไม่ แรงจูงใจมา แล้วแรงจูงใจก็หมดไป งานวิจัยหลายชิ้นชี้ว่า มนุษย์อย่างเรา มักจะทำตามกฎของการพยายามน้อยที่สุด หมายความว่า เราก็จะทำแต่สิ่งที่ง่ายที่สุด การสร้างนิสัยใหม่ที่จำเป็นต้องใช้ความพยายามอย่างมาก จึงเป็นเรื่องที่ยากเหลือเกิน
เพื่อที่จะสร้างนิสัยรักการออกกำลังกายให้ตัวเอง เธอเล่าว่า เธอเลิกคาดหวังว่าตัวเองจะเป็นนักกีฬามืออาชีพ เธอออกกำลังกายใหม่โดยการวิ่งเพียงครั้งละหนึ่งนาทีเท่านั้น ทุกเช้า หลังแปรงฟัน เธอจะเปลี่ยนชุด เดินออกไปข้างนอก เป้าหมายเดียวคือ การวิ่งให้ครบหนึ่งนาที แล้วค่อย ๆ เพิ่มมัน จนตอนนี้เธอวิ่งครั้งละ 15 ถึง 20 นาที แต่ในวันที่ฉันขาดแรงจูงใจสุด ๆ หรือรู้สึกว่าไม่มีเวลาเลย เธอจะวิ่งหนึ่งนาทีเพราะความพยายามเพียงน้อยนิด มักจะเป็นผลดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย
“คุณจำเป็นต้องพิจารณาทำสิ่งที่เล็กกระจิ๋ว ที่อย่างน้อยก็ดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย”
การทำบางเล็ก ๆ ดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย แม้ว่าที่ทำอยู่จะไม่ใช่เป้าหมายที่แท้จริง แต่ในตอนนี้ อะไรคือสิ่งที่ง่ายเหลือเกิน ที่คุณสามารถทำได้ หรืออยากทำให้มากกว่านี้ โปรดจำไว้ว่า มนุษย์อย่างเรานั้นเหนื่อยง่าย และก็เครียดเกินไป และก็เสียสมาธิง่าย ในการทำสิ่งต่าง ๆ ที่เราตั้งใจจะทำ และการเป็นคนที่เราอยากจะเป็นที่สุด ในวันเหล่านั้น พฤติกรรมที่ทะเยอะทะยานของเรา ควรถูกย่อยเป็นสิ่งเล็ก ๆ ที่ทำได้ง่าย ๆ การทำสมาธิหนึ่งนาที ก็ทำให้ผ่อนคลายและสงบได้ ผักสลัดหนึ่งใบก็มีใยอาหารถึงครึ่งกรัม และเต็มไปด้วยสารอาหาร การเดินหนึ่งนาทีทำให้เราออกไปข้างนอก และเดินไปนั่นมานี่ ก็ล้วนเป็นสิ่งที่ร่างกายต้องการ
เป้าหมายคือการทำซ้ำ ไม่ใช่การทำออกมาได้ดี ปล่อยให้ตัวเองได้เป็นคนที่ ทำสิ่งต่าง ๆ ได้ไม่ค่อยเก่งเท่าไหร่ แต่ทำได้ทุกวัน ไปทีละก้าว แต่ก้าวหนึ่งก้าวทุกวัน
ลองมองว่าคุณกำลังเริ่มต้นสิ่งใหม่ อย่างการเริ่มสร้างพฤติกรรม เรากำลังสร้างวิถีประสาทขึ้นในสมอง สำหรับนิสัยใหม่ และเมื่อเราได้สร้าง วงจรนิสัยที่แข็งแรงในสมอง เราก็จะสามารถทำมันได้โดยที่ไม่ต้องคิด และก็ไม่ต้องใช้ความตั้งใจหรือความพยายามมาก นิสัยการทำบางสิ่งที่ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย จะได้ผลลัพธ์ออกมามากกว่า มันง่ายมากที่จะทำซ้ำ ๆ จนกลายเป็นระบบอัตโนมัติ
เพราะเมื่อไหร่ที่คุณคิดว่าคุณ “ควร” ที่จะทำมากกว่าเดิม นั่นเป็นชั่วขณะที่คุณจะนำพา ความยุ่งยาก แรงกดดัน นั่นจะเป็นชั่วขณะ ที่คุณต้องดึงเอาพลังจากแรงจูงใจ และหากแรงจูงใจไม่ได้มีอยู่ตรงนั้น สิ่งที่จะมีคือความล้มเหลว
ซึ่งนิสัยการทำดีอะไรเล็ก ๆ ดีกว่าการไม่ทำอะไรเลย ไม่ได้ขึ้นอยู่กับแรงจูงใจ ที่เราอาจจะมีหรือไม่มี คุณเพียงต้องมีความอยากที่จะทำ
“เป้าหมายไม่ใช่การเก่งกว่าคนอื่น แต่เป็นการเก่งกว่าตัวเองคนก่อน ๆ”
การเปลี่ยนแปลงเล็ก ๆ จะทำให้เกิดแผนการอันยิ่งใหญ่ และความทะเยอะทะยานของเราจะเกิดขึ้นอย่างแท้จริง
ที่มา : https://www.ted.com/talks/christine_carter_the_1_minute_secret_to_forming_a_new_habit/transcript
