เมื่อวันก่อน ต่ายเห็นข่าวร้านกาแฟร้านนี้บนเพจ cm108 ซึ่งพาดหัวว่าเป็นเด็กหนุ่มสองคนที่เปิดร้านขายกาแฟข้างทางเพื่อหารายได้สำหรับค่าเทอม ในใจย้อนกลับไปคิดถึงตัวเองในวัยเดียวกันสมัยที่ยังเป็นเด็กมหาวิทยาลัยตลอดทั้ง 4 ปี ต่ายก็ทำงานพาร์ทไทม์อยู่ตลอดเช่นกัน เลยรู้สึกว่าอยากมีโอกาสได้ไปนั่งคุยกับน้องๆ อย่างน้อยๆก็อยากเอาเรื่องราวของน้องทั้งสองมาเล่าให้คนอื่นฟัง เพราะไม่ใช่ทุกคนที่อายุยังไม่ยี่สิบจะกล้าออกมาทำอะไรแบบนี้ และน่าจะมีบทเรียนดีๆเป็นกำลังใจให้กับหลายๆคนในช่วงเวลาที่ยากลำบากอย่างตอนนี้อย่างแน่นอน
คุณอ๊อฟ-รักษ์พล ชาญนาวา อดีตนักดนตรีและครูสอนดนตรี และ คุณดาว-ภรัณยา ชาญนาวา อดีตมนุษย์เงินเดือนที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง ถ้าดูกันตามเนื้อเรื่องแล้วทั้งสองคนแทบจะเรียกได้ว่าห่างไกลจากความเกี่ยวข้องกับร้านอาหารเลยก็ว่าได้ แต่จู่ๆเปิดร้านอาหารเพราะอะไรกัน?
การเพิ่มมูลค่าให้กับข้าวไทยพื้นบ้าน แปรรูปและปรับตัวให้เข้าถึงผู้บริโภคกลุ่มใหม่หรือรุ่นใหม่มากยิ่งขึ้น นั้นคือแนวคิดของคุณ โอปอ-ภราดล พรอำนวย ที่จะพยายามจะพัฒนาข้าวพื้นบ้านไทยให้มีคุณค่าและช่วยช่วยเหลือเกษตกรในระยะยาวได้ยังไง
การทดสอบทางจิตวิทยา(Psychological Test) คือชุดของคําถามที่สร้างขึ้นเพื่อให้ผู้รับการทดสอบแสดงพฤติกรรมอย่างใดอย่างหนึ่งออกมา เพื่อนำพฤติกรรมหรือคำตอบที่ได้จากแบบทดสอบนั้นมาทํานายพฤติกรรมหรือบุคลิกภาพ เช่น Myers-Briggs Type Indicato(MBTI) ในบางครั้งแบบทดสอบทางจิตวิทยาก็ถูกนำมาใช้ให้เป็นหนึ่งในวิธีที่จะคัดเลือกให้เข้ามาทำงานองค์กรด้วยนะ
ถือว่าเป็นโอกาสพิเศษเลยก็ว่าได้เพราะต่ายได้มานั่งคุยกับพี่ๆทั้งสองถึงเรื่องราวความเป็นมาของ “มิ่งมิตร” ตั้งแต่ก่อนที่จะเป็นสาขาแรกว่าต้องผ่านอะไรมาบ้าง อุปสรรคและความท้าทายที่เผชิญและก้าวผ่าน แนวคิดและวิสัยทัศน์ในการทำงานจนทำให้ “มิ่งมิตร” เป็นแบรนด์ที่แข็งแกร่งแบบทุกวันนี้ได้
ในปี 1989 เป็นตัวยาที่ชื่อว่า ซิลเดนาฟิล (Sildenafil Citrate) หรือ UK-92480 โดยนักวิทยาศาสตร์ชาวอังกฤษชื่อ Peter Dunn และ Albert Wood ที่ทำงานให้กับบริษัท Pfizer ในตอนแรกนั้นสิ่งที่พวกเขาตั้งใจทำก็คือการใช้ยาซิลเดนาฟิลสำหรับรักษาอาการหลอดเลือดหัวใจตีบและอาการเจ็บหน้าอกจากสาเหตุดังกล่าว ไปจนถึงการรักษาเรื่องความดันโลหิตสูงอีกด้วย แต่ปรากฎว่ายานี้ประสบความล้มเหลวโดยสิ้นเชิง
คอปเปะปัง ขนมปังที่มีคนมาเข้าแถวรอ ยอมเดินทางมาไกล ๆ เพื่อมาลิ้มรสที่เมืองโมริโอกะ หากเปรียบกับขนมบ้านเราก็จะเหมือนขนมปังไส้สังขยาที่ขายตามรถเข็น แต่ที่ญี่ปุ่นเปิดขายเป็นร้านจริงจังและมีให้เลือกหลายไส้มาก ๆ
ความเด็ดนอกจากไส้มากกว่า 50 ไส้แล้ว ตัวขนมปังที่มีรูปทรงแหมือนรถยุโรป มีความนุ่มแบบที่ไม่มีร้านใดเลียนแบบได้ จึงทำให้เจ้าของกิจการไม่กลัวว่าจะมีใครทำได้เหมือน
ร้านนี้มีประวัติมายาวนานตั้งแต่ปี 1948 คือมีอายุประมาณ 70 ปีแล้ว โดยมาเริ่มทำ คอปเปะปังในปี 1975 เนื่องจากมีโอกาสเข้าไปขายขนมปังที่โรงอาหารในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่ง จึงพยายามคิดค้นขนมปังที่ผลิตได้ในราคาถูก และสามารถทำให้นักศึกษากินแล้วอิ่มได้ ตอนเริ่มต้นมีเพียง 2-3 ไส้ วันนี้ก็ยังมีนักเรียนตามมาอุดหนุนกันมากมาย
ความสำเร็จเกิดจากปัจจัยประกอบกัน มันเกิดจากการที่เก็บสะสมความจริงและพัฒนาตัวเองมาเรื่อยๆ ถ้าผมอีโก้เยอะๆผลลัพธ์ตอนนี้อาจจะไม่เป็นแบบนี้
ตลอดการใช้ชีวิตของน้าค่อม น้าค้อมอุทิศชีวิตให้กับการทำงานและการดูแลครอบครัว นอกจากเขาจะเป็นนักแสดงที่แสดงออกมาด้วยความจริงใจและเป็นตัวของตัวเองแล้ว เรายังสามารถเห็นได้ถึง ความขยันและความตั้งใจ เรื่องหนึ่งที่มักได้ยินคนชื่นชมน้าค่อมตลอดเวลานั้นก็คือ ความเป็นมิตรและตรงเวลาในการทำงาน