หนึ่งในสิบอาชีพที่มีโอกาสเป็นโรคซึมเศร้ามากที่สุดมีอาชีพนักเขียนอยู่ในนั้น หนังสือหลาย ๆ เล่มที่เขียนออกมาได้ดี ก็มักจะขูดรีดออกมาจากจิตวิญญาณที่แหลกสลาย เช่น แมตต์ เฮก นักเขียนคนหนึ่งที่ใครๆก็แนะนำให้ไปอ่านหนังสือของเขา เขาก็เป็นโรคซึมเศร้าและเขาก็เขียนเกี่ยวกับมัน เช่นกัน
หนังสือเล่มนี้เป็นหนังสือที่คนอายุมากกว่า 20 อาจจะไม่กล้าหยิบขึ้นมาอ่านเพราะว่า “รู้งี้” เป็นความรู้สึกที่น่าอึดอัดใจสำหรับบางคน และอาจจะดึงดูดให้หลายๆคนเลือกให้ลูกหลานที่อายุยังไม่ถึง 20 ปี แต่เอาจริงๆไหม หนังสือเล่มนี้ถ้าไม่หยิบมาอ่านเลยคงน่าเสียดาย
“โรคซึมเศร้าไม่ได้เกิดขึ้นมาอย่างมั่วๆ แต่ทุกกรณีของโรคซึมเศร้าเป็นผลมาจากการกระทำและการละเว้นไม่กระทำหลายๆอย่างของผู้มีอำนาจ”
ว่ากันว่าคนใน Generation Z เหมือนถูกทำให้กลายเป็นคนที่นิยมความสมบูรณ์แบบต้องการที่จะประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยและมักจะหลงทางไปสู่ความคาดหวัง ความกดดัน ความไม่ยอมผิดพลาดและเปรียบเทียบตัวเองความสมบูรณ์แบบรอบตัวตลอดเวลา “จ๋อม” ก็รู้สึกแบบนั้น จ๋อม : ก่อนอายุ 30 ฉันอยากมีบ้านมีรถและแต่งงานว่ะ ต่าย : เป็นเป้าหมายที่ดีนะ จ๋อม : เพราะถ้ามันพ้นช่วงนั้นไปแล้วเราก็จะไม่วัยรุ่นเท่าตอนนี้แล้วดิ ต่าย : คิดมากน่า สมัยนี้ 40 ก็ยังเฟี้ยว จ๋อม : เอาน่า ยังไงซะฉันก็จะมีทุกอย่างตอน 25 ให้ได้ 3 Day left ต่าย : ช่วงนี้หายไปเลย จ๋อม : เหนื่อยเหมือนจะตาย เพื่อนทำ 1 เราทำไปเลย 4 เท่า ต่าย : เห้ยยย ไหวไหมเนี่ย จ๋อม : ก็อยากทำให้ดีที่สุดนี่หว่า ต่าย : แต่แกกำลังทำอะไรที่มันเกินกำลังตัวเองอยู่นะ […]
ชาไข่มุกที่คนโดนป้ายยาบ่อยที่สุด ตอนนี้จะว่าไปแล้วเชียงใหม่เต็มไปด้วยชามุกที่มีชื่อเสียงนิมมานฯนี่ถ้าเดินสะดุดขาตัวเองหัวคว่ำถ้าไม่ไปโดนร้านกาแฟก็ร้านชามุกไม่อย่างใดก็อย่างหนึ่งแต่ถึงแม้จะมีเยอะแต่ก็ใช้ว่าทุกร้านจะมีความมุกที่โดนๆเท่าเทียมกันซะเมื่อไหร่ หลังจากที่โดนป้ายยา(อีกแล้ว) ว่าร้าน Nakama Café なかま ที่แถวหลังวัดอุโมงค์นั้นมีความอร่อยที่มากมายเหนือคำบรรยายใดๆในโลกนี้มารวมกัน(คนที่มาป้ายยาก็จะประมาณนี้แหละ) เมื่อวานวันหยุดของออฟฟิศเลย“เอาวะ, ไปกะดะ”
ข้าวบ้านก๋ง – ทำให้ลูกกินยังไง ทำขายก็ทำอย่างงั้น.“ทำให้ลูกกินยังไง ทำขายก็ทำอย่างงั้น”. คือคำพูดที่คุณยายและก๋งบอกกับต่ายตอนที่ต่ายแวะไปกินข้าวที่ร้าน “ข้าวบ้านก๋ง” ร้านในซอยแจ่มฟ้าหลังมอชอ (มหาวิทยาลัยเชียงใหม่) ร้านนี้เป็นร้านอาหารเปิดโล่ง แบ่งเป็นซุ้มๆ บรรยากาศสบายๆหน้าบ้านของก๋ง โดยก๋งจะเป็นคนกำกับเองในทุกขั้นตอน โดยมีคุณแม่(คุณย่า) คุณไปร์ทลูกชาย และคุณอ้นลูกสาวเป็นลูกมือช่วยในการเลือกวัตถุดิบ จัดเตรียมและลงมือผัดเอง จานต่อจาน บางครั้งก็จะมีหลานๆของก๋งมาช่วยเสิร์ฟด้วย
Biguri – ร้านโดนัทเล็กๆที่เต็มไปด้วยกลิ่นอายของความเป็นญี่ปุ่น เมื่อวันเสาร์ที่ผ่านมามีลูกค้าประจำของต่ายคนหนึ่งทักมาหลังไมค์บอกว่าอยากให้ต่ายไปซื้อโดนัทร้าน “Biguri” ให้หน่อย, ชื่อไม่คุ้นหูเลย น่าจะเป็นร้านใหม่ เปิดในเพจของร้านดู มันอยู่ติดกับร้าน Mai Bakery เลย ตอนนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรหรอก ก็คงเป็นร้านขนมเปิดใหม่อีกร้านทั่วๆไปแหละ ส่งเมสเซนเจอร์ไปที่ร้าน พอน้องส่งรูปขนมมาเท่านั้นแหละ ต่ายรู้เลยว่าไดเอทที่ผ่านมานั้นกำลังจะแตกก็วันนี้แหละ
“I wish I could be the perfect daughter But I come back to the water ~” Soundtrack จากการ์ตูนเรื่อง Moana คือที่มาของชื่อ The Perfect Daughther ที่เกิดจากการกลับมารวมตัวกันของลูกพี่ลูกน้อง 4 สาว คุณออม คุณอิ๋ว คุณอิมและคุณเอี๊ยม “เดิมทีเราตั้งใจที่จะทำให้เป็นบ้านของอาม่าค่ะ แล้วก็ทีนี้พอเรามาดูที่ตรงนี้ มันน่าจะเป็นอะไรได้มากกว่านี้เลยขยายที่ตรงนี้ให้เป็นโรงแรมแล้วพอทำโรงแรมก็เพิ่มเป็นคาเฟ่มาด้วย”
กิน อยู่ ได้ at เชียงใหม่ – บ้านหลังน้อยที่จะทำให้อิ่มท้องและหัวใจ จำไม่ได้แล้วว่านี่เป็นครั้งที่เท่าไหร่ในการมาแอ่วหาพี่อ๊อด อาจจะหก..เจ็ด…หรือสิบกว่า จำไม่ได้แล้วแต่คือทุกครั้งที่มา ไม่เคยมีครั้งไหนเลยที่มาแล้วจะรู้สึกผิดหวัง เมื่อไหร่ที่มีคนถามว่า “ไปเชียงใหม่ไปทานอาหารร้านไหนดี?” ชื่อร้าน “กินอยู่ได้” นั้นผุดขึ้นมาในหัวเป็นอันดับต้นๆเลย
SweetBuns & CocoCino.“ การได้ลองทำอะไรใหม่ๆทำให้เรามีมุมมองที่กว้างขึ้นเสมอ”.นั้นคือคำพูดหนึ่งของพี่นิต้าเจ้าของร้าน #SweetBuns & CocoCino บอกกับต่ายเมื่อได้คุยกันเมื่อวาน มันเหมือนเป็นคำพูดง่ายๆที่เต็มเปี่ยมไปด้วยพลังแห่งการต่อสู้ และยิ่งทำให้ต่ายอยากรู้เหลือเกินว่าเรื่องราวความเป็นมาของร้านนี้และอะไรคือสิ่งที่ทำให้พี่นิต้าพูดมาแบบนั้น