การกลับมาพบกันอีกครั้งของต่ายและน้องหมูแนม–วรนิตย์ ปิงเมือง กับน้องเกี๊ยก–วราวัชร์ สีหะประเสริฐ ร้านโดนัทสุดฮ๊อตย่านนิมมาน MOOH – ร้านโดนัทเล็กๆที่ง่ายต่อการตกหลุมรัก
ว่ากันว่าคนใน Generation Z เหมือนถูกทำให้กลายเป็นคนที่นิยมความสมบูรณ์แบบต้องการที่จะประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อยและมักจะหลงทางไปสู่ความคาดหวัง ความกดดัน ความไม่ยอมผิดพลาดและเปรียบเทียบตัวเองความสมบูรณ์แบบรอบตัวตลอดเวลา “จ๋อม” ก็รู้สึกแบบนั้น จ๋อม : ก่อนอายุ 30 ฉันอยากมีบ้านมีรถและแต่งงานว่ะ ต่าย : เป็นเป้าหมายที่ดีนะ จ๋อม : เพราะถ้ามันพ้นช่วงนั้นไปแล้วเราก็จะไม่วัยรุ่นเท่าตอนนี้แล้วดิ ต่าย : คิดมากน่า สมัยนี้ 40 ก็ยังเฟี้ยว จ๋อม : เอาน่า ยังไงซะฉันก็จะมีทุกอย่างตอน 25 ให้ได้ 3 Day left ต่าย : ช่วงนี้หายไปเลย จ๋อม : เหนื่อยเหมือนจะตาย เพื่อนทำ 1 เราทำไปเลย 4 เท่า ต่าย : เห้ยยย ไหวไหมเนี่ย จ๋อม : ก็อยากทำให้ดีที่สุดนี่หว่า ต่าย : แต่แกกำลังทำอะไรที่มันเกินกำลังตัวเองอยู่นะ […]
คุณเซ็ต นฤภัทร พญาชัย CEO&Co Founder ของ I GEAR GEEK ที่ปีนี้ก็ก่อตั้งมาได้ 3 ปีแล้ว I GEAR GEEK ถือได้ว่าเป็นสตาร์ทอัพตัวหนึ่งที่เกิดจากการที่คุณเซ็ตไปรวมตัวกับ Founder อีกหลายๆท่านที่อยากจะทำ software house และ start up โดยตัวตนของ I GEAR GEEK จะเป็นซอฟต์แวร์เฮ้าท์ก่อนแล้วในขณะเดียวกันก็ทำโปรเจ็คสตาร์ทอัพของตัวเองไปด้วย แต่ต้องบอกว่างานของบริษัทซอฟต์แวร์เฮ้าท์นั้นเป็นอะไรที่น่าสนใจ เพราะหลายๆคนอาจจะมองว่าแค่เอาโปรแกรมเมอร์มารวมๆกันและเขียนโปรแกรมให้ลูกค้าก็เสร็จแล้ว แต่ที่จริงแล้วมันมีอะไรที่ลึกซึ้งกว่านั้นมาก
ธุรกิจนี้ไม่ได้เกิดขึ้นจากแค่ความชอบ ความหลงใหล หรือแพชชั่นเท่านั้น แต่น้องเชอร์รี่ได้นำเอาเทคโนโลยีและข้อมูลต่างๆมาช่วยในการตัดสินใจตั้งแต่เริ่มทำธุรกิจในวันแรกเลย
ช่วงนี้เป็นช่วงที่บรรยากาศและอะไรต่างๆทำให้เราอยากจะ “หนี” แต่ด้วยความรับผิดชอบและเหตุผลมากมาย ฉุดรั้งความคิดผู้เขียนไว้ว่า การหนีเป็นสิ่งที่ไม่ดีนะ — แล้วผู้เขียนก็ไปเจอเรื่องหนึ่งจากหนังสือที่ตั้งไว้มากมายข้างโต๊ะของผู้เขียน ผู้เขียนพบว่าจริงๆแล้ว การหนีก็ไม่ใช่เรื่องแย่นะ
สิ่งที่สำคัญที่สุดในการทำร้านอาหารให้ประสบความสำเร็จมันคงพูดไม่ได้เป็นข้อเดียว แต่จริงๆแล้วผมว่าเรื่องของประสบการณ์ของลูกค้าเนี่ยมันสำคัญ
สมองที่เต็มไปด้วยจินตการนั้นสามารถสร้างสรรค์สิ่งใหม่ๆได้อย่างเหลือเชื่อ ซึ่งบางครั้งก็เกินกว่าความเข้าใจของคนไป ผู้มีชื่อเสียงในการสร้างสรรค์มากมายก็สร้างสรรค์งานออกมาจากการที่ผลิตผลงานออกมาจำนวนมาก
เมื่อประมาณปีก่อนที่โควิดเริ่มระบาดตอนแรก ๆ ต่ายกำลังพยายามมองหาตลาดเพื่อขายผลิตภัณฑ์การเกษตรจากฟาร์มถึงบ้านลูกค้าโดยตรง เพื่อนต่ายคนหนึ่งเลยแนะนำว่าให้ลองติดต่อน้องบุ๋มบิ๋ม เพราะเห็นน้องเขาชอบโพสต์ขายผักสดจากสวนในกลุ่มกาดหมั๊วซั่วแห่งมหาวิทยาลัยเชียงใหม่ ซึ่งเป็นผักที่ปลูกโดยชาวบ้านใน โครงการร้อยใจรักษ์ ที่ อ.แม่อาย ที่ตั้งอยู่ทางทิศเหนือของ จ.เชียงใหม่ ห่างจากตัวเมืองไปประมาณ 3 ชั่วโมงครึ่ง เป็นอดีตพื้นที่สีแดง ทางผ่านยาเสพติด ตะเข็บชายแดนพม่า ซึ่งชาวบ้านเมื่อก่อนไม่มีทางเลือกมากนักในเรื่องของอาชีพการงาน จนมีโครงการย่อยของมูลนิธิแม่ฟ้าหลวงที่เอาต้นแบบของดอยตุงมาพัฒนาพื้นที่ตรงนี้ น้องบุ๋มบิ๋มเข้ามารับหน้าที่ผู้ดูแลและพัฒนาโครงการแห่งนี้ สร้างอาชีพให้กับชาวบ้านเชิงเกษตรและท่องเที่ยว โดยให้นำความรู้และแนวคิดจากหลายๆแห่งมาพัฒนาสังคม ให้มีงานที่ดีขึ้น รายได้มากขึ้น ถูกกฎหมาย และไม่ต้องพึ่งพาการค้ายาเสพติดอีกต่อไป ต่ายต้องบอกเลยว่าพอได้ยินเรื่องราวของนองบุ๋มบิ๋มก็อดไม่ได้ที่จะตั้งคำถามว่า “ทำไม?” ทำไมถึงต้องโครงการแห่งนี้ ทำไมถึงเอาตัวเองไปอยู่ในพื้นที่เสี่ยงสูงขนาดนี้ ความฝัน ความหวัง จุดประสงค์ ความต้องการของน้องคืออะไร และนั้นคือเหตุผลว่าทำไมต่ายถึงชวนน้องมานั่งคุยกันถึงที่มาที่ไปและส่ิงที่เกิดขึ้นจนกลายมาเป็นเจ้าหน้าที่โครงการในพื้นที่ทุรกันดารแห่งนี้ได้
“สุขพอดี (Simply Happy)” เอาไว้ว่าจะไปนั่งคุย ร้านกาแฟที่จากภาพถ่ายแล้วไม่น่าเชื่อเลยว่าอยู่กลางใจเมืองของเชียงใหม่ ต้นไม้ใหญ่ร่มรื่นเขียวชะอุ่มกับร้านกาแฟสีเอิร์ทโทน น้ำตาลขาว ช่างเข้ากันได้เป็นอย่างดี แต่ที่น่าสนใจกว่านั้นคือแนวคิดของการทำร้านกาแฟของทั้งสองท่าน ที่นอกจากจะใช้การเป็นส่วนหนึ่งของธรรมชาติแล้ว ยังเน้นการได้พูดคุยกับลูกค้าที่มาเพื่อเรียนรู้รสกาแฟที่แต่ละคนชอบอีกด้วย
พอพูดถึง ‘การขายของ’ หลายคนบึนปากทันทีว่ามันเป็นงานที่ไม่อยากมีคนทำ มันเป็นงานที่ยากลำบาก ต้องคอยไปง้อให้ลูกค้ามาซื้อของ หลายคนถึงขั้นบอกเลยว่าถ้าให้ขายของจะไม่อยากทำเด็ดขาดเพราะรู้สึกว่ามันเป็นสิ่งที่ไม่มีเกียรติ ถึงขั้นเรียกว่าไปขอเขากินเลยก็ว่าได้ และที่จริงเป็นความคิดที่ผิดอย่างใหญ่หลวงเลยก็ว่าได้