“มนุษย์เป็นสัตว์สังคม” — ต่อให้เป็นคนที่ชอบอยู่คนเดียวที่สุด ก็ยังอยากให้มีใครสักคนรู้ว่าเขาอยากอยู่คนเดียว ถ้าเราไม่วิ่งไปหาคน คนก็จะวิ่งมาหาเราอยู่ดี นี่คือสิ่งที่ผู้เขียนได้เรียนรู้เกี่ยวกับคน หลายๆคนมักจะคิดว่าผู้เขียนเป็นคนที่นิ่งๆ ไม่ค่อยชอบสุงสิงกับใคร แต่ในความเป็นจริง ผู้เขียนชอบทินเดอร์มากค่ะ 😛
เมื่อไม่นานมานี้ผู้เขียนได้คุยกับลูกพี่ลูกน้องคนหนึ่งในเรื่องของการใช้ชีวิตที่เราอยากจะก้าวกระโดดไปสู่เป้าหมายให้ไวกว่านี้ พี่สาวคนนั้นตอบกลับมาว่า
โลกาภิวัตน์ทำให้โลกเชื่อมถึงกันได้ง่ายขึ้นทั้งเวลาและระยะทางก็ไม่เป็นอุปสรรคในการที่ของชิ้นหนึ่งจะไปสู่อีกที่หนึ่งหรือเนรมิตร้านค้าในประเทศไทยให้เป็นร้านค้าเกาหลี “Bora Korean Mart เชียงใหม่”
Khao-Sō-i “ข้าวซอย” ในแบบที่ไม่เคยเห็นที่ไหนมาก่อน ต่ายมีโอกาสได้ไปลองที่ร้าน ซึ่งชื่อร้านข้าวซอยที่แยกตัว i ออกมาคล้ายเซตข้าวซอยของร้านที่ถูกแยกออกวางเป็นสัดส่วน หอมดอง ผักกาดดอง เส้นข้าวซอยทอด หรือแม้แต่น้ำกะทิ จัดเสิร์ฟแบบสไตล์ญี่ปุ่น วางด้วยทอปปิ้งเนื้อน่องลายพ่นไฟที่ไม่เหมือนใคร น้ำซุปที่ข้นคลั่กมาพร้อมกับรสชาติที่เข้มข้น ใครที่ชอบข้าวซอยแบบคลุกคลิกน้ำไม่ต้องมากจะฟินมากกับข้าวซอยของที่นี่ ข้าวซอยถ้วยละร้อยกว่าบาท…ขายยังไง แล้วคนเต็มร้านขายหมดตลอดตั้งแต่เปิดวันแรก เพราะอะไรถึงตัดสินใจทำแบบนั้นและความตั้งใจลึกๆคืออะไรกันแน่
เมื่อเร็วๆนี้ผู้เขียนได้ไปอ่านหนังสือเล่มหนึ่งชื่อว่า “ความเครียดเป็นศูนย์” ซึ่งเป็นหนังสือที่เขียนโดย Testosterone แปลโดยคุณ เบญจระคน์ สุขกสิ ว่าด้วยเรื่อง 100 แนวคิดพิชิตความเครียดสไตล์ญี่ปุ่น เรื่องหนึ่งในหนังสือเล่มนี้ที่ผู้เขียนเห็นว่าน่าสนใจและน่าหยิบเอามาเล่ามากๆก็คือ “เลิกยอมรับความไม่ยุติธรรม”
ร้านราเมนเล็กๆที่ถูกสร้างขึ้นมาให้อัดแน่นไปด้วยความสุข อยากเป็นหมุดหมายหนึ่งของคนรักราเมนให้มาลองทาน ร้านราเมนที่คนที่รักราเมนสัมผัสได้ ผมอยากให้มันจริงใจ อะไรที่อยู่ในถ้วยเราจะมั่นใจได้เลยว่าเราทำมันมากับมือจริงๆ
“ชีวิตนี้เป็นของฉันแต่เพียงผู้เดียว ฉันจึงเลิกถามหาหนทางชีวิตจากคนอื่น เพราะพวกเขาไม่เคยมาที่นี่” คือประโยคหลังปกหนังสือเรื่อง “UNTAMED อย่ายอม” โดย เกลนน็อน ดอยล์ (Glennon Doyle) หนังสือเล่มนี้เป็น #1 NewYorkTimes Bestseller แต่ว่าอะไรที่ทำให้หนังสือเล่มนี้ขายไปแล้วมากกว่าหนึ่งล้านเล่ม เพราะเกลนน็อนเป็นเซเลปบิตี้? เพราะเธอเคยออกรายการทีวีชื่อดัง? ไม่ใช่ทั้งนั้น นั่นเป็นเพราะการเขียนที่ “ฉึบฉับ” ตรงประเด็นและ “กรีดด้วยความจริง” ใครที่กำลังสับสนหนังสือเล่มนี้อาจเป็นเล่มหนึ่งที่ช่วยเขย่าให้คุณตื่นขึ้นมา
เจ้าของธุรกิจที่ขายรถมือสองออนไลน์ด้วยการไลฟ์สด!!! ต่ายเคยเห็นคนที่ขายเสื้อผ้า ขายขนม อาหารแห้ง หรือสินค้ายิบย่อยต่างๆ แต่ไม่เคยเห็นการไลฟ์สดขายรถยนต์มือสอง มันมีคนซื้อจริงๆเหรอ ทำไมคนถึงกล้าซื้อรถออนไลน์ทั้งๆที่ไม่เคยเห็นรถด้วยซ้ำ เพราะขนาดเราเอง เราอยากซื้อรถ เราต้องไปดูแล้วดูอีก ต้องเอาเพื่อนที่รู้จักวิธีการดูรถไปด้วย ทำยังไงหล่ะ? นี่เป็นคำถามที่ต่ายมีในหัวตอนนั้น สุดท้ายสู้ความคันสมองอยากรู้ไม่ไหวเลยต้องนัดคุณมิ้นท์สัมภาษณ์กันวันนี้ว่ามันเกิดขึ้นได้ยังไงกัน
ความลังเล ความกังวลใจ เกิดขึ้นได้เสมอเมื่อเราต้องตัดสินใจ แต่บางทีการตัดสินใจก็เป็นเรื่องที่ยาก เมื่อเราคาดหวังว่าตัดสินใจยังไงให้ได้ประโยชน์ที่สุด ทำยังไงให้ถูกต้องที่สุด วันนี้เราจะมาเล่าความคิดเห็นเรื่องการตัดสินใจ ว่าตัดยังไงแล้วให้มันสิ้นสุดลงในใจ
‘เชียงใหม่’ พอเราได้ยินคำนี้เราจะนึกถึงอะไร? ‘เชียงใหม่’ พอเราได้ยินคำนี้เราจะนึกถึงอะไร? หลายคนอาจคิดถึงน้ำพริกอ่อง ไส้อั่ว หรือ แคบหมู ซึ่งเป็นอาหารประจำถิ่น หรืออาจจะคิดถึงอากาศเย็นๆ บนยอดดอยอินทนนท์ บางคนอาจจะคิดถึงวัฒนธรรมล้านนาและความเนิบช้าของผู้คน รอยยิ้มน่ารักๆ กับคำว่า “เจ้าาาา” ยาวๆ บางคนอาจจะคิดถึงร้านคาเฟ่สวยๆ กาแฟอร่อยๆ หรือหลังๆ มาอาจจะเป็นครัวซองท์ที่กำลังกลายเป็นขนมในกระแส นี่คือความสวยงามของเชียงใหม่ ตั้งแต่ต่ายจำความได้เชียงใหม่เป็นเมืองที่ครึกครื้นเต็มไปด้วยนักท่องเที่ยวหลากหลายเชื้อชาติ หลากหลายภาษา ตั้งแต่ไนท์บาซาร์ยุครุ่งเรืองที่คนพลุกพล่าน กลางคืนเที่ยงคืนตีหนึ่งยังสว่างไสว จนยุคต่อมาที่บูมแถวนิมมานฯทั้งนักลงทุนต่างพื้นที่และธุรกิจต่างๆ มากมายเกิดขึ้นเต็มไปหมด เสน่ห์ของเชียงใหม่ยังคงเป็นอะไรที่น่าหลงใหลอยู่เสมอแม้จะผ่านมากี่ปีแล้วก็ตาม แต่อย่างที่เราทราบกันดีว่าตลอดสองปีที่ผ่านมานั้นเชียงใหม่ซบเซาลงไปมาก ด้วยการระบาดของโรคร้ายจนทำให้การเดินทางและท่องเที่ยวหยุดชะงัก นักท่องเที่ยวชาวไทยหายไปเกือบ 50% และนักท่องเที่ยวต่างประเทศหายไป 82% และอัตราการเข้าพักโรงแรมอยู่ที่ประมาณ 40% สิ่งที่น่าสนใจคือธุรกิจท่องเที่ยวของเชียงใหม่จะเป็นยังไงต่อ ความท้าทายของการฟื้นฟูเศรษฐกิจให้กลับมาเหมือนเดิม ให้กลับมาเป็นเมืองที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มเหมือนเมื่อก่อนจะเป็นไปได้ไหม? วันนี้ต่ายก็มีโอกาสได้คุยกับ “คุณขิม-มนัสวัฑฒก์ ชุติมา” ผู้ช่วยกรรมการผู้จัดการโอลด์เชียงใหม่ หรือที่เรารู้จักกันในชื่อ “ศูนย์วัฒนธรรมเชียงใหม่” เกี่ยวกับประเด็นนี้ รวมไปถึงการเปลี่ยนแปลงที่จะเกิดขึ้นกับตัวธุรกิจที่อยู่มาห้าสิบปีว่าจะไปต่อยังไง “ที่นี่เมื่อก่อนจะเป็นที่รู้จักกันในเรื่องการกินข้าวแบบขันโตกหรือเรียกว่าขันโตกดินเนอร์ โดยที่นี่ถือกำเนิดขึ้นเป็นเจ้าแรกของโลก ซึ่งเปิดให้บริการมาปีนี้ก็ปีที่ 50 พอดี — ถ้าไม่เจอโควิด -19 […]